Wyobraź sobie polską wieś w środku lata. To, jak wygląda, jak pachnie, jakie ma kolory. A teraz wyobraź sobie dobrze prosperujące gospodarstwo rolne i osobę, która nim zarządza, rozwija je i unowocześnia. Kogo widzisz? Kobietę czy mężczyznę?
Może na co dzień za mało je widzimy, może za mało o nich rozmawiamy. Kobiety, które karmią świat, które za swoje produkty zdobywają nagrody i wyróżnienia, wciąż są mało widoczne. Ta książka to krok w stronę zmiany.
Jak zostają rolniczkami? Czasami dziedziczą gospodarstwo po rodzicach i od początku wiedzą, że to ich miejsce na ziemi. Czasami muszą wyruszyć w świat, żeby zrozumieć, że chcą wrócić do korzeni i kontynuować rodzinną tradycję. Czasami podejmują wielkie decyzje pod wpływem chwili i wolą zacząć wszystko od zera, niż wrócić do dotychczasowego tempa życia. A czasami dorastają do tej decyzji powoli, bo natura woła…
„Nie zawsze wiedziałam, że zostanę rolniczką, i to na dodatek ekologiczną.Ukończyłam studia, przez wiele lat byłam nauczycielką języka angielskiego w szkole i była to praca, którą kochałam. Do dziś pamiętam twarze moich uczniów – ich niepewność, kiedy zaczynali mówić, i tę szczególną chwilę, kiedy nagle coś się w nich otwierało i język przestawał być obcy.Uczyłam maturzystów, dorosłych, prowadziłam konwersatoria. Byłam egzaminatorką maturalną, tłumaczyłam teksty. Miałam swoje rytuały pracy: notesy, karteczki ze słówkami, kubki z herbatą, momenty skupienia przed zajęciami. To było dobre życie. A jednak gdzieś obok niego zawsze toczyło się inne.Czasami myślę, że człowiek nosi w sobie kilka żyć naraz i tylko od czasu zależy, które z nich w końcu się ujawni. Jedno jest widoczne, uporządkowane, zapisane w kalendarzu. Drugie czeka gdzieś pod spodem, jak podziemna rzeka. Moje drugie życie zawsze było bliżej ziemi. Od dziecka ciągnęło mnie do przyrody. Chodziłam po górach, włóczyłam się po lasach. W moich żyłach wciąż płynie harcerska historia – ta szczególna mieszanka dyscypliny i wolności, w której człowiek poznaje smak ogniska, ale też potrafi wsłuchać się w ciszę. Harcerstwo nauczyło mnie czegoś bardzo ważnego: że świat nie jest dekoracją dla człowieka. To raczej człowiek jest gościem w świecie natury.Z czasem zaczęłam coraz mocniej czuć, że potrzebuję miejsca. Nie wielkiego planu. Nie wizji gospodarstwa. Po prostu miejsca. Takiego, gdzie można wyjść z domu i od razu znaleźć się wśród drzew. Gdzie dzieci mogą biegać po trawie niezależnie od pogody. Gdzie natura nie jest czymś, do czego się jedzie na weekend, tylko czymś, w czym się żyje. Bliskość natury. To ona chyba pierwsza mnie zawołała.”
Książkę przeczytałam w ramach współpracy z Wydawnictwem Gaj. Książka dostępna jest na stronie wydawnictwogaj.pl
